کلود سیمون، رمان نویس فرانسویِ برنده ی نوبل ادبیات ۱۹۸۵، را اغلب از پیروان جنبش ادبیِ رمان نو می دانند، هر چند شیوه ی روایی ناپیوسته ی خاص او به این سادگی ها در قالب هیچ جنبش و مکتبی نمی گنجد. منبع الهام بیشترِ نوشته های سیمون زندگی خود اوست و دغدغه ی اصلی اش درک ودریافت آدمی از مفهوم زمان؛

کتاب مسخ و درباره مسخ اثر فرانتس کافکا و ولادیمیر ناباکوف است. نخستین مترجم رمان مسخ در ایران صادق هدایت است. از آن زمان تاکنون، ترجمه های گوناگونی از این شاهکار ادبی بر پیشخوان کتاب فروشی ها قرار گرفته است.

| مرگ به وقت بهار، کتابی است پر از خشم، وحشت، انزجار و درعین حال زیبایی که زبان صریح و زنده و قدرت خیال انگیزی آن در صفحه به صفحه اش مشهود است. پرواضح است که این کتاب اثری هنری و حقیقتاً بی بدیل است. به قول راوی داستان هنگام توصیف چشمه ای کوهستانی: «چیز زنده ای بود فرای درک و فهم.» و بی شک کتابی است که به هیچ وجه فراموش نمی شود.

این کتاب از زبان اول شخص است و دانته در این کتاب، سفر خیالی خود را به دوزخ، برزخ و بهشت تعریف می کند. کمدی الهی یکی از اولین کتاب های ادبیات ایتالیا است و از بزرگ ترین آثار در ادبیات جهان به شمار می آید. بهشت مرحله پایانی سفر است که از راهی صعب العبور به نقطه والای بهشت می رسند.