کتاب حاضر در تاریخ ادبیات آلمان نخستین داستان تراژیک مدرن است؛ داستانی عاشقانه که در آن جدال نیکی و بدی و پیروزی ریاکارانه ی بنیاد بد نیست که مرگ غمبار قهرمان آن را رقم می زند. اندیشه ی وحدت وجود، نگرشی که گوته در پیروی از باروخ اسپینوازا، فیلسوف متاخر خود، داشت در عمده ی آثار او ـ از شعر تا نمایش نامه و رمان ـ بازتاب هایی روشن می یابد.

اولین رمانِ مرعشی روایتِ تکاپویِ درونی و بیرونیِ سه دوست -لیلا، شبانه و روجا- در جستجوی راهی برای معنا بخشیدن به زندگی خود است. داستان با نثری روان به سرگشتگی و دغدغه های اجتماعی نسل جوان دهه شصتی، به ویژه زنان پرداخته است، دغدغه هایی چون عشق، مهاجرت، تردید و انتخاب های دشوار.

آبلوموف كه مهم ترین رمان ایوان گنچاروف است مفهومی جدید به فرهنگ و ادب جهانی افزوده است. آبلومویسم واژه ای است برای بیان ویژگی های روانی شخصیّتی مبتلا به بی دردی درمان ناپذیر و بی ارادگی و ضعف نفس. این داستان، به تحوّل رئالیسمِ روان شناختی در ادب روس كمكی ارزنده كرده و شهرتی جهانی یافته است.