در دلِ عمارتی رها شده و قدیمی، مردی جوان، از راه نوشتن داستان های دلهره آور و عامه پسند، روزگار می گذراند. او در تنهایی، به جهان کتاب ها و کلمات پناه آورده تا انسان ها، رنج ها و گذشته ی دردناکشان را به دست فراموشی بسپارند؛

داستان حاضر، نخستین اثر نویسنده است که شخصیت های اصلی آن “الیزابت” و “دارسی” هستند. داستان از این قرار است که جوانی ثروتمند با نام “چارلز بینگلی” در “هارتفردشر”، ملکی اجاره می کند. همسایه ها با مشاهده ی این جوان، او را همسر مناسبی برای دختران خود می بینند.

اما آنچه می بیند نه قلعه ای قدیمی و نه بنایی پرتجمل و نو، بلکه مجموعه ای وسیع، متشکل از تعداد محدودی ساختمان دوطبقه است. اگر نمی دانست با یک قصر سروکار دارد، چه بسا آن را با شهری کوچک اشتباه می گرفت. هرچه نزدیک تر می رفت منظرة قصر او را سرخورده تر می کرد.

دست مادر را محکم فشار می دهم و به آرامی در وهمی تاریک و ناشناس قدم می گذارم که مجموعه ای است از بوها و صداها. باید در تاریکی مراقب جلوِ پاهایم باشم. بعد از هر قدم چند ثانیه ای مکث می کنم، به صداهای دوروبر گوش می دهم و از اتصالم با مادر و زمین که مطمئن می شوم قدم بعدی را برمی دارم.