داماهی چهارمین رمان مهدی افروز منش است. او که با نوشتن داستانهایی از جنوب شهر تهران و توصیف فضاها و شخصیت های خاص و کمتر دیده شده در ادبیات ما نام خود را بر سر زبانها انداخت در رمان تازه اش به سراغ تجربه ای نو رفته است؛

این کتاب شامل نه داستان کوتاه است. داستان ها فضایی سورئال دارند و نویسنده تلاش کرده معضلات اجتماعی و ناهنجاری ها را در قالب مضامین و روایات خلاقانه بیان کند. فرم و محتوای داستان ها به بهترین شکل ممکن در خدمت بیان موضوع قرار گرفته اند و کشش و جذابیت آن ها از قوت های این مجموعه داستان است.

سه قهرمان اصلی رمان که هر یک از دیگری غیرقابل اعتمادترند در تقاطعی مرگبار از سرنوشت به هم می رسند. عکاسی که چهره اش یاد کسی نمی ماند، آرشیوی از رازهای سربه مهر مردم شهر دارد، آرشیوی که برای بی آبرویی هر کسی کافی است. زنی فتان و زیبا با شخصیتی دو پاره که حافظه اش همچون دختری نوجوان معصوم است.

کیومرث دوباره به عکس نگاه کرد و گفت: «این زن و این راه پله تو رو یاد چی می ندازه؟»بلند شدم و روبروی عکس ایستادم. متوجه جزئیات بیش تری شده بودم. سمت چپ راه پله، باز هم پله هایی بود که از فضای تاریک تر پایین به کف می رسید و در پاگرد، نور کمرنگ و بی روح لامپ مهتابی پاشیده بود.