تاریخ نگاری در ایرانِ عصر پیشامدرن عمدتاً مبتنی بر افسانه پردازی و اساطیر یا منحصر به نگارش تاریخ سلسله های شاهی و قبایل و گروههایی خاص بود و جنبۀ ملی..

«اسطوره شناسی در ایران نباید منحصر شود به ایران باستان. اسطوره همه جا هست؛ یعنی اسطوره فقط منحصر به روایات باستانی و دین نیست

نویسنده در این کتاب روایت می‌کند که «فرد» چگونه در غرب به نوعی نقش اجتماعی سامان‌بخش تبدیل شده است. یعنی «جامعۀ عرفی» چگونه با تمایز خاص قائل شدن میا..