کور سرخی، روایت هایی از جان و جنگ 9 جستار تکان دهنده است از تجربه های تلخ و گزنده ی نویسنده از جنگ، از مرز نشینی، از خون هایی که شوروی در افغانستان ریخت تا زن ها و مردهایی که طالبان بی جانشان کردند. نویسنده، مشاهداتش را گره می زند با روزگاری که انگار نمی خواهد و البته نمی تواند سپری کند.

کتاب و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد بیش از هر چیز، روایت سفر است. زنی جوان که به دلایلی از همه چیز و همه کس خسته شده، تصمیم می گیرد قید همه چیز را بزند و با کوله پشتی اش سفر کند. مسیر سفر ــ از البرز و هرمزگان و فارس و چهارمحال و بختیاری گرفته تا افغانستان و گرجستان و ایتالیا تا نپال ــ در هر پیچ وخمش قصه ای تازه سر راه او می گذارد؛

داستان حاضر از نوزده قسمت تشکیل شده است. ماجرا این گونه آغاز می شود که “سرباز وظیفه مرتضی هدایت، اعزامی برج یک شصت و پنج، از تهران، روی پله های راه آهن اندیمشک نشسته بود و منتظر بود تا بیایند و او را هم بگیرند و ببرند.

TBA

کتاب حاضر، تصویر سکوت در قاب کلمات است. دو ایرانی فرهیخته و هنرمند، «شاهرخ» و «فرهاد» رودرروی هم و در فضایی بی مرز، مفهوم باغ در فرهنگ ایرانی را دست مایه سیاحت ذهنی خود قرار می دهند و از قدیم به جدید، از کهنه به نو، و از آرمان به واقعیت گریز می زنند؛