ترا من چشم در راهم
شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم؛
ترا من چشم در راهم.
شباهنگام، درآندم ک بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند؛
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه،
من از یادت نمی کاهم؛
ترا من چشم در راهم.
منبع: متن کتاب

در این شب های مهتابی، که می گردم میان بیشه های سبز گیلان با دل بی تاب، – خیالم می برد شاید – و می بینم چه شاد و زنده و زیباست؛ الا، دریاب! – می گویم به دل- بی تاب من! دریاب.

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران بیداری ستاره، در چشم جویباران آیینه نگاهت پیوند صبح و ساحل لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران بازا که در هوایت خاموشی جنونم فریادها برانگیخت از سنگ کوه ساران