دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده انقدر دورم از تو كه دنیا فراموشم شده دنیای این روزای من درگیر تنهاییم شده تنها مدارا می كنیم دنیا عجب جایی شده هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می كنم آینده ی این خونه رو با شمع روشن می كنم هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می كنم

و چاقو شرمندهٔ تیغش، نه آن جا، ترور نمی شود لبخند و شلّیک نمی کنند به آرمان من کشته نمی شود سهراب تکّه های تن کودکان بوسنی هرزگوین در خواب های من، باز می گردند به گهواره و گریه ای نه از سر اندوه آن ها، بزرگ می شوند در خواب های من پیر می شوند در خواب های من و در خانه ای ساده بر سپیدِ ساده، سبزی ساده کنار مردمی ساده با تعریف ساده ای از مرگ…

او این اثر را زمانی که در سفر بوده است، سروده و هنگام بازگشت به شیراز، آن را به دوستانش عرضه کرده است. این اثر در قالب مثنوی و در بحر متقارب (فعولن) سروده شده و از نظر قالب و وزن شعری «حماسی» است، هر چند که از نظر محتوا به اخلاق و تربیت و سیاست و اجتماعیات پرداخته است.