منشی حافظه

«در ایستگاه بلاریا که منتظر تراموا بودم تا به کوچهٔ براندمایر بروم، برای چند لحظه به درختان داخل باغ ملی نگاه کردم و به شکل دردناکی متوجه شدم که اتاق اجاره ای آن جا دیگر وجود خارجی ندارد. به بوته های بیچارهٔ گل سرخ در باغ ملی فکر کردم و دلم نیامد بدون خداحافظی از آن ها بروم، به خصوص گل سرخ آمادئوس که مثل نوع ایرانی آن در اوج تابستان به شدت معطر می شد. اما سروصدای پروژکتور در سرم مرا وادار کرد به دو مرد روس که در سمت چپ وراست گورها به حالت احترام ایستاده بودند خیره بمانم. بوته های گل یاس امتداد حصار هم دیگر همانی نبودند که پیش از آن بودند. در حالت عادی ــ اگر آدم کنار برکه ای کوچک جلوِ ورودی میدان هلدن در مسیر باد قرار می گرفت ــ از آن رایحه سرگیجه می گرفت. برعکس، بوی شدید مهمات شلیک شده حال وهوای ناخوشایندی ایجاد می کرد. تقریباً با کوفتگی و خستگی به سمت ایستگاه بازگشتم و تصمیم گرفتم گریزی موقت از شهر داشته باشم.
بیمارستان اعصاب آم اشتاین هوف در نور خورشید منتظرم بود. کنار درِ اصلی اندکی تأمل کردم، اما خودم را با آرامشی که درختان زیزفون شکوفای حاشیهٔ تپه به من می بخشیدند تسکین دادم. از آقای دربان پرسیدم که آیا می داند کجا و نزد چه کسی باید یک بیمار روحی را پذیرش کنم. او به کلاهخود بلژیکی روی سرم خیره شد و کارمندان مسئول را صدا زد. بعد از یک ربع ساعت، آقای اگون آمد و مرا با خودش به بخش فوریت های پزشکی برد. پیش از آن که داخل شویم پرسید چه حال وهوایی دارم. گفتم «بد، چون شهر را گم کرده ام.» گفت که مرا می فهمد و پرسید که آیا از نظرم اشکالی ندارد که کلاهخود را تحویل پرستار بدهم.
در این میان، حالم اساساً بهتر است. تقریباً یک سال است که این جا هستم. وین را از روی تپه تماشا می کنم و امیدوارم که به زودی آن شهر سابق را پیدا کنم. اما شتابی هم در کار نیست، زیرا زندگی ام درحال حاضر به خاطر دوری از وین طاقت ناپذیر نشده است.»
منبع: متن کتاب