تن مرد میان آب سرخ رنگ افتاده بود و لاشه ی پرنده ی له شده کنار دست اش بود. مرغ ماهیخوار فراز قایق بال بال میزد و جیغ میکشید.

مدتی است فراموش کرده ام که کجا هستم و چگونه زندگی می کنم. این مدت شاید چند روز و یا چند ثانیه باشد ولی برای من تفاوت نمی کند. همین قدر که رابطۀ من با گذشته قطع می شود برایم کافی است. آه که چقدر می خواهم از این گذشتۀ تاریک خودم صرف نظر کنم و آن را مثل یک تکه گوشت گندیده میان زباله ها بریزم.

کتاب سپید روایتی است در سوگ مرگ نوزادی دو ساعت پس از تولدش. راوی همان قدر به زندگی دوساعتۀ خواهرش ارج می نهد که به داستان خداحافظی اش از دنیا. راوی لیستی از اجسام و مفاهیم سفیدی که مستقیم یا غیرمستقیم با زندگی و مرگ خواهر نوزادش در ارتباط است تهیه می کند؛

سه قهرمان اصلی رمان که هر یک از دیگری غیرقابل اعتمادترند در تقاطعی مرگبار از سرنوشت به هم می رسند. عکاسی که چهره اش یاد کسی نمی ماند، آرشیوی از رازهای سربه مهر مردم شهر دارد، آرشیوی که برای بی آبرویی هر کسی کافی است. زنی فتان و زیبا با شخصیتی دو پاره که حافظه اش همچون دختری نوجوان معصوم است.