شمس لنگرودی، متولد آبان ماه ۱۳۲۹ لنگرود، شاعر تصویرهاست. دستور زبان در شعر او رعایت می شود و یکپارچگی مضمون و فرم و انسجام روایی، زبان ساده و پررنگ بو..

بذری که کاشته بودی
پر از آواز محال گشته و پرندگان جمال
ریشه ها، در استخوان نیاکان محکم
شاخه هایم، مشوش
جاده های دنیا را امتداد می دهند

در این شب های مهتابی،
که می گردم
میان بیشه های سبز گیلان با دل بی تاب،
– خیالم می برد شاید –
و می بینم چه شاد و زنده و زیباست؛
الا، دریاب! – می گویم ب..

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره، در چشم جویباران
آیینه نگاهت پیوند صبح و ساحل
لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
بازا که در هوایت خاموش..

جاده یعنی سفر سوی شهری که باید از آنجا سفر کرد
جاده یک انزوای مورب
جاده یک امتداد غم آلود
جاده یعنی غروبی که باید در آن خستگی را تکاند
جاده تصویر مغشو..