اولین رمانِ مرعشی روایتِ تکاپویِ درونی و بیرونیِ سه دوست -لیلا، شبانه و روجا- در جستجوی راهی برای معنا بخشیدن به زندگی خود است. داستان با نثری روان به سرگشتگی و دغدغه های اجتماعی نسل جوان دهه شصتی، به ویژه زنان پرداخته است، دغدغه هایی چون عشق، مهاجرت، تردید و انتخاب های دشوار.

کتاب ترجمه ی دیگری است از “ابله” اثر داستایوفسکی که ماجرای آن بدین قرار است: “پرنس مویخکین، آخرین فرزند یک خاندان بزرگ ورشکسته، پس از اقامتی طولانی در سویس برای معالجه بیماری، به میهن خود باز می گردد. بیماری او افسردگی عصبی است ولی در واقع مویخکین دچار نوعی جنون شده است که نمودار آن بی ارادگی مطلق است.

آبلوموف كه مهم ترین رمان ایوان گنچاروف است مفهومی جدید به فرهنگ و ادب جهانی افزوده است. آبلومویسم واژه ای است برای بیان ویژگی های روانی شخصیّتی مبتلا به بی دردی درمان ناپذیر و بی ارادگی و ضعف نفس. این داستان، به تحوّل رئالیسمِ روان شناختی در ادب روس كمكی ارزنده كرده و شهرتی جهانی یافته است.