«پلیسی جوان بود. بدون لباس فرم، سه تا تیر شلیک کرد. یکی هوایی، دوتا زمینی، یکی از زمینی ها در آهنی باغ باباعلی را سوراخ کرد و خورد به امیرعلی چهارساله. شاهی جلدی دررفت و تا پلیس نفسی تازه کند، صیحهٔ زن باباعلی همه مان را کشاند توی باغ.

بوچان قصه شور زندگی است، حکایتی از شوق و شرار سینه سوز انسان آزاده ای کـه بـا زمانه ناسازگار می ستیزد و یک تنه به پیکار پلیدی، و نامردمی برمی خیزد. دستمایه او دل روشن و جان پاک است و آتشی که وجودش را در تمنای مهر و صفا و یکرنگی گرم می کند.

این سه اپیزود را بیضایی در سالِ ۱۳۵۵، از روی طرحی از سالِ ۱۳۵۱، نوشت و بهارِ ۱۳۵۶ (۲۵۳۶ شاهنشاهی) به وسیلهٔ انتشاراتِ نگاه در کتابی با عنوانِ آهو، سلندر، طلحک، و دیگران منتشر کرد.

کوت. ليلا در سکوت بيمارستان مي دود و زا کسي نشاني مي گيرد. ليلا نفس زنان به دري مي رسد که مردي با لباس سفيد کنار آن ايستاده. ليلا مي خواهد برود تو، مرد جلويش را مي گيرد.

قصّه های میرِ کفن پوش فیلم نامه ای است فیلم نشده از بهرام بیضایی که سالِ ۱۳۵۸، از روی طرحی از ۱۳۵۳، نوشته و نخستین بار سالِ ۱۳۶۳ به توسّطِ انتشاراتِ ابتکار منتشر شد.

و سالِ بعد کتابِ فیلم نامه اش، که نوشتهٔ فیلم ساز است، چاپ شد. بیضایی تا ده سال پس از مسافران فیلمِ بلند نساخت. مهتاب، خواهرِ ماهرخ، همراهِ شوهر و دو پسرِ خردسالش با یک سواریِ کرایه از شمالِ ایران به سوی تهران راه می افتند تا آینهٔ موروثیِ نوعروسِ خانواده را به جشنِ عروسیِ ماهرخ برسانند.