غمشکل عجیبی داردو در هر زبان صدای هق هق می دهد

تابستانروزهای آغازین خوشحالی مان را به یاد می آورمچقدر قوی، چقدر مبهوت عشق بودیم ما،تمام روز دراز می کشیدم، سپس تمامی شب در تختی باریکآنجا می خوابی..

بذری که کاشته بودی
پر از آواز محال گشته و پرندگان جمال
ریشه ها، در استخوان نیاکان محکم
شاخه هایم، مشوش
جاده های دنیا را امتداد می دهند

در این شب های مهتابی،
که می گردم
میان بیشه های سبز گیلان با دل بی تاب،
– خیالم می برد شاید –
و می بینم چه شاد و زنده و زیباست؛
الا، دریاب! – می گویم ب..

پنهان که پشت صورتک پیرسالی ام
آیینه نیز فهم نیارد چه حالی ام
گل کرده باز شیطنتم بعد سالها
باید بیایی و بدهی گوشمالی ام
آنقدر پرسه می زنم این کوچه را_ک..