(ضرب المثل ژاپنی) هریک از ما در طول زندگى استیصال و درماندگى ناشى از تکرار اجتناب ناپذیر اشتباهاتمان را به دفعات تجربه کرده ایم؛ این ناگزیرى تکرار، تمامى روابط ما با جهان اطرافمان را تحت الشعاع قرار می دهد و به روشنى باعث مى شود که جهان و مردمان نیز پیاپى به ما عکس العمل هاى تکرارى و مشابهى نشان دهند.

کتاب حاضر، نمایشنامه ای فارسی است که هفت شخصیت با نام های «آزاد» پدر، «رویا» مادر، «هامون» پسر بزرگ، «ماهان» پسر میانی، «پرنیان» دختر کوچک تر و دو شخصیت دیگردارد که با عناوین زن و مرد، مشخص شده اند. داستان این نمایشنامه در آغاز سبب ساز انفصال، پراکندگی، بیزاری و بیماری آدم هاست.

دو هفته پیش از فرا رسیدن سال نو، حکم دادگاه به دستم رسید. یک ماه زندان! این سنگین ترین حکمی بود که پس از ۴۰ سال زندگی روی این سیاره سبز گرفته بودم. همان روز دادگاه، وقتی از سالن بیرون آمدم، وکیلم گفت نگران نباشید، مجازات یک ماه زندان، به معنی زندان رفتن نیست؛