دورفمن در این کتاب با چیره دستی ما را به ژرفنای سفر رنج آور یک تبعیدی می برد و برای اولین بار پیامد های آوارگی ادیسه وارش را بازگو می کند و دریچه ای می گشاید به روی این که چطور می توان صدای مردمان خاموشی شد که گرفتار در چنگال بدسگالان روزگارند.

احساس گناه شدید، احساس ملامت مدام، ندامت بی اندازه، خاری در چشم، ریگی در کفش، باری بر دوش، دردی جانکاه، کشمکشی مدام بین عشق و بیزاری. چرا خصم را دوست می دارم و چرا دوست را دشمن؟ در کدامین لحظه عشق می ورزم؟

این كتاب جلد 42 از مجموعه «فسقلی ها» است. «نامی» دوست دارد همه را اذیت كند و به آن ها بخندد. او خرابكاری های عجیب و غریبی می كرد. نمك را می ریخت توی شكرپاش، توی كفش پدرش سس می ریخت، كفش های مادرش را زیر بالش می گذاشت و. . . مادر و پدر نامی از دست رفتارهای او خسته شده بودند برای همین نقشه ای كشیدند تا نامی متوجه رفتار نادرستش بشود و. . .