طبیعت نه چیزی از ما می داند نه به صرافت ما می افتد. آدم باید از این استعارات سخت انبوهی که در خفا واقعیت غیربشری را خواهان ارتباط نشان می دهند، چشم بپوشد. تنها منبع معنا خود ماییم، دست کم در این ساحل پرت افتاده ی جهان.

سایه ی سنار رمانی است این بار در شکل و قالبی دیگر. و در ادامه تجربه های پیشین نویسنده اش که در هر اثری قالب و سبک و نظرگاهی دیگرگونه را می آزماید در این رمان هم به تجربه ای دیگر دست یازده و طرحی دیگر را آزموده و البته با زبانی و نثری درخور فضا و مکان و زمانه ی خاص این داستان.

تو پیدا باشگرچه آفتاب دوست داشته باشدپشت پرچین ابرقایم باشک بازی کندتو پیش تر ازز سک سک های عاشقانه امآفتاب باش

از متن کتاب: کلاودیو بورگی که حرفه اش خوردن شمشیر یک متری و خوابیدن روی تختی از خنجر و میخ و بالا رفتن از پله هایی از تیغِ به ظاهر آخته بود، پیش از نمایش همیشه میوه های بریده شده را با شمشیرش تکه تکه می کرد تا آه از نهاد تماشاگران درآورد.