کلیله و دمنه (مینوی)

کَلیله و دِمنه نوشتهٔ ویشنا سرما کتابی است از اصل هندی که در دوران ساسانی به زبان پارسی میانه ترجمه شد. کلیله و دمنه کتابی پندآمیز است که در آن حکایت های گوناگون (بیشتر از زبان حیوانات) نقل شده است. نام کتاب از دو شغال به نام «کلیله» و «دمنه» گرفته شده که قصه های کتاب از زبان آن ها گفته شده است. بخش بزرگی از کتاب اختصاص به داستان این دو شغال دارد. اصل داستان های آن در هند و در حدود سال های ۵۰۰ تا ۱۰۰ پیش از میلاد به وقوع می پیوندند.
مجتبی مینوی دربارهٔ این کتاب می گوید: کتاب کلیله و دمنه از جمله آن مجموعه های دانش و حکمت است که مردمان خردمند قدیم گرد آوردند و «به هرگونه زبان» نوشتند و از برای فرزندان خویش به میراث گذاشتند و در اعصار و قرون متمادی گرامی می داشتند، می خواندند و از آن حکمت عملی و آداب زندگی و زبان می آموختند.
محمدتقی بهار در جلد دوم سبک شناسی دربارهٔ این کتاب نوشته: «در دنیای علم و ادب هیچ کتابی را سراغ نداریم که مانند این کتاب مستطاب در طول قرون و در نزد ملل مختلف و آداب گوناگون تا این اندازه دوام آورده و مقبول علما و انیس عامه و سرمشق اخلاق و راهنمای زندگی قرار گرفته باشد، و هنوز هم پس از سیزده چهارده قرن همچنان تازه و آوازهٔ عام و خاص باشد.»
منبع: ویکی پدیا