دیدار دوباره در کافه اروپا

آن روزها این کافه سر و روی درب و داغونی داشت، چراغ هایش کم نور بودند، خیلی ها سیگار می کشیدند؛ اما همه بلند بلند حرف می زدند و چهره شان خندان بود. لیوان ها به هم می خورد و می شد بگویید که سوروساتی به پاست. حالا همین که در کافه را باز می کنی، می بینی میز و صندلی ها نو شده اند، تمامی دستگاه ها مدرن اند و نور تند چراغ ها به همه جا می تابد، حالا همه اسپرسو می نوشند و دیگر کسی روزنامه های کاغذی از مد افتاده را ورق نمی زند. بسیاری از مشتری ها، به خصوص آن هایی که مسن ترند، از نخبگان فاسد گله می کنند، از وعده های تحقق نیافته، نبود هویت ملی و نبود امنیت شغلی و نیز محو شدن تدریجی خیالات واهی شان. با این ها می توانی پی ببری که ها اهل اروپای شرقی اند.