جاذبه و رحمت

«اکنون ببینیم سیمون وی در باب این مسائل چگونه می اندیشید. او، چنان که ذکر شد، در لحظه ای از درد شدید جسمی تجربه ای داشته که خود بر آن نام «خدا» می نهد. پس تجربهٔ او برخلاف تجربهٔ نیچه تجربه ای ناشی از تأمل نظری نیست، اما او پیرامون این تجربه فلسفه ای در باب انسان و جهان شکل می دهد. اگر خواسته باشیم خلاصه ای از تصور سیمون وی از خدا، جهان و انسان به دست دهیم باید بگوییم در نظر سیمون وی خداوند با انکار خود جهان را آفریده است و تنها از این طریق می توانست دست به آفرینش بزند. خداوند همه چیز است و برای این که چیزی جز او امکان وجود بیابد خود را کنار کشید تا جهان به وجود آید و انسان این امکان را بیابد که اصلاً چیزی باشد. این همان آفرینش است. حال، انسان نیز باید در عملی متقابل دست به انکار نفس بزند و از چیزی بودن دست بشوید تا خداوند دوباره همه چیز گردد. او خود را محو ساخت تا ما چیزی باشیم و اکنون ما باید خود را محو سازیم تا او همه چیز گردد. سیمون وی این عمل را «واآفرینی» می نامد و آن را متفاوت با نابودی می داند. واآفرینی تبدیل آفریده به ناآفریده است، اما نابودی تبدیل آفریده به هیچ است.»
منبع: متن کتاب