تمدن نمایشی و ده جستار دیگر

منظور از تمدنِ نمایشی، تمدنِ دنیایی است که در آن، سرگرمی بالاترین و افتخارآمیزترین جایگاه از نظر مقیاسِ ارزش گذاری را دارد و خوش گذرانی و فرار از ملال، اشتیاقی همگانی است. بدیهی است که داشتن چنین هدفی در زندگی، کاملاً مشروع است. فقط یک خشک مغزِ متعصب می تواند اعضای جامعه را بابت اینکه می خواهند آرامش، سرگرمی و تفریح را در زندگی های غالباً محصور در یکنواختی های غم افزا و گاه ویرانگرِ روح بگنجانند، سرزنش کند؛ اما وقتی این میلِ طبیعی به لذت بردن از خویشتن، تبدیل به ارزشی والا می شود، پیامدهای غیرمترقبه ای دارد؛ ابتذالِ فرهنگ و رواج جلفی، ادبیات جلف در کنار سینمای جلف و هنر جلف، این احساس را به خواننده ها و بیننده ها می دهد که فرهیخته، انقلابی، مدرن و پیشتازند، بی آنکه مجبور به انجام کوچک ترین تلاش فکری باشند.
منبع: پشت کتاب