تاریخ فرهنگی تاریکی

آدمی روابط ریشه داری با تاریکی و روشنایی دارد که به الگوهای اجتماعی معمول او شکل می دهند و دنیای او را می سازند. کتاب حاضر به سویه هایی از این الگوها می پردازد که بسیاری از ارزش های تاریکی را در محاق برده اند؛ و به کاوش مفهوم تاریکی هم در قالب پدیده ای فیزیکی و هم تصویری فرهنگی در بستر مضامینی چون بینایی و نابینایی، خواب و بیداری، شب کوری و ترس از تاریکی، حالات وضوح و تیرگی، هوای مه آلود و گرگ ومیش… تاریکی جهان بیرون و درون. می خوانیم که چطور ایده ی تاریکی به هنر، ادبیات، دین و زبان راه می یابد و الهام بخش افسانه ها و قصه های پریان، داستان های ترسناک، سیاه چال های ادبیات گوتیک، و زاغه های بتنی سینمای نوردیک نوآر می شود. و نیز از تلاش بشر برای مهار یا سرکوب تاریکی نخست به کمک آتش و سرانجام به مدد برق. نویسنده تاریکی و روشنایی را همچون یین و یانگ «دوگانه ی ادراکی، متکی و متصل به یکدیگر، و درنهایت مکمل یکدیگر» می شناساند و راه بر روی شیوه های گوناگونی از تجربه و درک تاریکی می گشاید.