انقلاب آلمان 1917-1923 (دو جلدی)

1400
«انتخاب هیئت اجرایی شوراها در برلین به نبردی آشفته انجامید. بارت ابتدا پیشنهاد کرد که اعضای دبیرخانهٔ شورا را برگزینند که از نُه سرباز و نُه کارگر تشکیل می شد. مولر فهرستی را ارائه کرد که توسط نمایندگان انقلابی آماده شده بود و شامل اعضای هسته هایی بود که شورش را تدارک دیده بودند، همراه با نمایندگان اصلی یعنی بارت، لده بور، لیبکنشت و لوکزامبورگ. اما سربازان با صدای بلند به این موضوع اعتراض کردند. سپس بوشل نمایندهٔ سوسیال دموکرات خواستار آن شد که باید بین دو حزب کارگری برابری در نمایندگی باشد. ابرت از او حمایت کرد، درحالی که بارت و مولر با این پیشنهاد مخالفت کردند.
سربازان تفنگ های خود را تکان می دادند و شعار می دادند «برابری! برابری!» و ابرت تظاهر کرد که می خواهد پیشنهاد بوشل را رد کند. اما سپس یک کارگر چاپ خانه اعلام کرد اگر دولت برابر تشکیل نشود هیچ روزنامه ای منتشر نخواهد شد. نمایندهٔ سربازان گفت که در صورت عدم موافقت بر سر برابری در نمایندگی، سربازان هیئت اجرایی خود را تشکیل خواهند داد. درخواست برای برابری در نمایندگی کارگران پیشنهادی غیرمنطقی بود، زیرا حزب سوسیال دموکرات آلمان در کارخانه ها به اندازهٔ حزب سوسیال دموکرات مستقل نمایندگی نداشت. بنابراین دبیرخانه، با حمایت متفق القول حزب سوسیال دموکرات آلمان، پیشنهادی بینابین مطرح کرد: نُه نفر از حزب سوسیال دموکرات مستقل و سه نفر از حزب سوسیال دموکرات آلمان کارگران را نمایندگی خواهند کرد.
اما سربازانی که آدم های ولس سازمان داده بودند به اعتراض خود ادامه دادند. سرانجام، بارت تسلیم شد و پیشنهادی را مطرح کرد که خواسته های آنان را برآورده می کرد: یک هیئت اجرایی از دوازده نمایندهٔ سربازان، سوسیال دموکرات های اکثریت یا افراد تحت نفوذ آنان، و دوازده نمایندهٔ کارگران، شش نفر حزب سوسیال دموکرات آلمان و شش نفر حزب سوسیال دموکرات مستقل تشکیل خواهد شد. لیبکنشت، که نامش همراه با نام پیک و لوکزامبورگ برای فهرست حزب سوسیال دموکرات مستقل مطرح شده بود، خشمگینانه این پیشنهاد جدید را رد کرد و به این تخطی فاحش ابتدایی ترین اصل دموکراسی اعتراض کرد که در آن اقلیتی پُرسروصدا کاملاً مانع اعلام موضع اکثریت از طریق رأی خود می شوند. سرانجام شش عضو هسته های نمایندگان انقلابی موافقت کردند که به عنوان داوطلبْ جناحِ «مستقل» نمایندگان انقلابی را نمایندگی کنند. آنان عبارت بودند از بارت، مولر، لده بور، اکرت، وگمان و نوین دورف. پس از تنفسی کوتاه، مولر به نام آنانی که انتخاب شده بودند به شورا اعلام کرد که فهرست شش کمیسر خلق که پیش تر از سوی احزاب مربوطه معرفی شده بودند تأیید می شود و جلسه خاتمه یافت.
به این ترتیب، سوسیال دموکرات های اکثریت که نهایت تلاش خود را کرده بودند تا مانع این انقلاب شوند در روز دوم انقلاب آلمان به پیروزی بی چون وچرایی دست یافتند. ابرت، رهبر آن ها، به لطف ماکس فون بادن صدراعظم رایش شد و به لطف سرفرماندهی دو حزب سوسیال دموکرات آلمان، نخستین مجلس شوراها در پایتخت مقامش را تأیید کرد، به نحوی که هم زمان رئیس دولت قانونی و رئیس دولت انقلابی بود! اما نباید در اهمیت شکست انقلابیون در روز دوم انقلاب مبالغه کنیم؛ انقلاب تازه آغاز شده بود. به هرحال، این چیزی بود که مسکو می اندیشید. در آن جا تظاهرات خودجوشی به نشانهٔ خرسندی درگرفت و رادک بعدها نوشت: «ده ها هزار کارگر با فریادهای دیوانه وار به خیابان ها ریختند. من چیزی مشابه با آن را هرگز ندیده ام. شب هنگام هنوز کارگران و سربازان سرخ رژه می رفتند. انقلاب جهانی فرارسیده بود. انزوای ما به پایان رسید.»»
منبع: متن کتاب