(ضرب المثل ژاپنی) هریک از ما در طول زندگى استیصال و درماندگى ناشى از تکرار اجتناب ناپذیر اشتباهاتمان را به دفعات تجربه کرده ایم؛ این ناگزیرى تکرار، تمامى روابط ما با جهان اطرافمان را تحت الشعاع قرار می دهد و به روشنى باعث مى شود که جهان و مردمان نیز پیاپى به ما عکس العمل هاى تکرارى و مشابهى نشان دهند.

دو هفته پیش از فرا رسیدن سال نو، حکم دادگاه به دستم رسید. یک ماه زندان! این سنگین ترین حکمی بود که پس از ۴۰ سال زندگی روی این سیاره سبز گرفته بودم. همان روز دادگاه، وقتی از سالن بیرون آمدم، وکیلم گفت نگران نباشید، مجازات یک ماه زندان، به معنی زندان رفتن نیست؛

رمان تخیلی «خانم کالدول با پسرش صحبت می کند»، روایت مادری است که یگانه پسرش را در عنفوان جوانی از دست می دهد و برای او نامه هایی به دنیای دیگر می نویسد، نامه هایی سرشار از محبت و خاطرات و اخبار روزمره مادری که داغ فرزند او را به جنون کشانده است.

آن فرانک، تصمیم گرفت که خاطراتش را در قالب کتاب منتشر کند اما محل اختفای آن ها در اتاقک زیرِ شیروانی لو رفت و آن فرانک کشته شد. دفتر خاطراتِ آن فرانک توسط یکی از کسانی که جان سالم بدر برده بود، به پدرِ آن تحویل داده شد. پدرش هم تصمیم گرفت که آرزوی او را محقق کند و کتاب را چاپ کند.