این کتاب فقط دربارۀ سانسور فیلم «جنوب شهر» و حیات هنری کارگردان آن فرخ غفاری نیست، بلکه تصویری، ولو تند و گذران، از موقعیت و فضایِ یک دورۀ تاریخی هم هست. فرض بر این است که این گزارش، یا روایت، به ترسیم یک مرز تعیین کننده، یا نوعی مَقطع، در تاریخ سینمای ایران نیز کمک می کند؛

نگارنده در کتاب حاضر به بررسی فیلم مستند و مستندسازی با ساختاری دراماتیک می پردازد. وی پس از بیان تعاریف و کلیات مربوطه، عوامل ساختاری در فیلم مستند شامل درآمد، تدوین، صدا، سکوت، موسیقی، و گفتار متن و داستان را بررسی می کند.

کتاب خواندنشان تا وقتی که نشانه تقوا و عفت باشد عموماً پذیرفته است و قدیسان، حتی قدیسان زن، با متن و نوشته به آشتی رسیده اند. مانده ایم ما غیر قدیسان، که سالیان سال مایه نگرانی بوده ایم. امروز در دورانی زندگی می کنیم که سرانجام پس از قرن ها پیروزی حاصل شده است.

به تازگی ویراست دوم کتاب «ترجمه تنهایی، نوشته هایی از سینما» به قلم این منتقد و کارگردان سینما منتشر شده که از سال 1368 در ماهنامه فیلم به کار نوشتن درباره سینما پرداخته است. نوشته های او چندان در چارچوب مرسوم نقادی ایران قرار نمی گیرد و می شود آن ها را مقاله ادبی یا اِسِی خطاب کرد.