و رفتن به ساحل است که نویسند در قالب شخصیت های داستانی که اغلب مهاجرانی هندی هستند که فرزندانشان را در آمریکا بزرگ می کنند، دوگانگی میان دو کشور و دو فرهنگ را به تصویر می کشد. همچنین نویسنده در این مجموعه داستان به روابط عاطفی بین انسان ها و به مفاهیم «مرگ»، «از دست دادن» و «عشق» نیز می پردازد.

آن گاه که فردوسی از زبان چوپان سخن می گوید و دربارهی بهای رخش می پرسد و چوپان پاسخ می دهد:« مر این را برو بوم ایران بهاست »، ایران زمانی- مکانی وجود نداشت، اما ایران معنا در اوج بالندگی بود. داشت شاهنامه را می آفرید. به قول احمد علی رجایی:« فریاد رعدآسایی در خلا ارزش های بشری، مظهر ایستادگی و جاودانی ملت ایران.»