گفت وگو در باغ

کتاب حاضر، تصویر سکوت در قاب کلمات است. دو ایرانی فرهیخته و هنرمند، «شاهرخ» و «فرهاد» رودرروی هم و در فضایی بی مرز، مفهوم باغ در فرهنگ ایرانی را دست مایه سیاحت ذهنی خود قرار می دهند و از قدیم به جدید، از کهنه به نو، و از آرمان به واقعیت گریز می زنند؛ و عاقبت سخن از این باغی که سیمرغ و زال در آن آشیانه دارند، این باغ نمادین، باغ خیال، باغ جان یا مأوای روح که صبح می توان آب روانش را دید و به وجد آمد، به حسرتی ختم می شود که در غفلت از واقعیت ملموس و عینی ریشه دارد. در بخشی از کتاب می خوانیم: «آدم نهالی بیرون از فصل و بی هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانه بهار یا برعکس».