دهان های گشاد

داستان بلند یا نوولای دهان های گشاد، نوشتۀ محمد زفزاف، نویسندۀ شهیر مراکشی، یکی از آثار درخشان ادبیات عرب قرار دارد. پیرنگ داستان پیرامون نویسنده ای می گردد که معشوقه اش از او می خواهد کتاب بنویسد، چراکه به نوشته های او ایمان دارد و می داند می تواند خوب بنویسد.
نویسنده اما در ذهن و فکر خود یک درگیری بزرگ دارد: او حتی نمی داند چه باید بنویسد. اینجاست که تجربه ای جذاب برای خواننده شکل می گیرد: ما در جایگاه نویسنده می ایستیم تا حیات او، مأموریت او، و ذهنِ پرماجرایش را درک کنیم.
در دهان های گشاد شخصیت ها از اینکه زاییده ی ذهن نویسنده باشند فراتر می روند؛ آن ها می اندیشند، می پرسند و به نویسنده برای نوشتن ایده می دهند.
محمد زفزاف، نویسندۀ معاصر اهل كشور مراکش (۱۹۴۵-۲۰۰۱) از برجسته ترین نویسندگان این کشور به شمار می رود، کتاب های او از پرخواننده ترین کتاب های نویسندگان مراکش در جهان عرب هستند و ناقدان نام او را همواره در کنار نام های بزرگی همچون محمد شکری و ادریس خوری می آورند و در مغرب هم جایزه ای به نام او هر سه سال یک بار به آثار برجسته ی داستانی اعطا می شود.
موضوعات داستانى زفزاف اغلب حاوی مضامینی اجتماعی و مشتمل بر مصائب مردمان تهی دست جامعه است. از ویژگی هاى رمان هاى زفزاف حضور شخصیت هاى فرهیخته و درس خوانده و غالباً سرخورده و پوچ گراست كه از نابسامانی هاى اجتماعى مراکش در دوران پس از استقلال انتقاد مى كنند. رمان های او اغلب رمان هایی چندصدایی اند و زاویه دید راوی مدام در آن ها تغییر می کند. زفزاف را «شاعر الروایة المغربیة» (شاعر داستان مغربی، آنکه داستان را می سُراید) و «داستایوفسكی الأدب المغربی» (داستایفسکی ادبیات مغرب) لقب داده اند.
منبع: وب سایت نشر افق