بی تفاوتی دلنشین دنیا

بیشتر وقت ها به دیدنم می آید، اغلب شب ها. کنار تخت خوابم می ایستد و از بالا نگاهم می کند. می گوید پیر شدی. منظور بدی ندارد، صدایش شاد و مهربان است. لبه ی تختخوابم می نشیند و موهایم را با دستاش به هم می ریزد. موهایت سفید شده، اما مثل همیشه پرپشته. می گویم: فقط تو پیر نمی شی. نمی دونم به این خاطر باید خوشحال باشم یا نه. هیچ وقت زیاد حرف نمی زنیم، چه حرفی بزنیم. زمان می گذرد و ما همدیگر را نگاه می کنیم و لبخند می زنیم…