فرصتی برای شرافت

اگر در بستر مرگ پدرم، خویشتن را ناتوان از باور به زندگیِ پس از مرگ بیابم، با انجمنی کوچک از بدبینان همراه خواهم شد که آموخته اند چیزهای فانی را دوست بدارند. من از آن ها خواهم آموخت که چگونه در برابر موج بی رحمِ نیستی و زوال، همچون ققنوسی سربرآورم و ببالم. اعتراف می کنم که زیستن بدون باورِ تسلی بخش به جاودانگی، قهرمانانه است، بااین حال امیدوارم مرگ پدرم باور مرا به جاودانگی تقویت کند. مسئله این نیست که نمی توانم میرایی و زوال را تحمل کنم، مسئله این است که می خواهم در چشم مرگ تف کنم. به عنوان یک فیلسوفِ آرمان گرای طرفدارِ دُن کیشوت، فکر می کنم خوب است گهگاه بتوانیم به چیزهای باورناپذیر باور داشته باشیم.
منبع: پشت کتاب