ننامیدنی

کت، پس از تکمیل «مالون می میرد» در سال ۱۹۴۸، سه ماه را صرف نوشتن نمایش «در انتظار گودو» کرد و سپس کار روی «ننامیدنی» را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۰ آن را به پایان رساند. «ننامیدنی» آخرین جلد از «سه گانه» رمان های بکت است که با «مُلوی» آغاز می شود و با «مالون می میرد» ادامه می یابد. همان طور که بنجامین کانکل اشاره می کند، «سه گانه با فروپاشی پیش می رود. تک گویی های متوالی بکت که در مجموعه ای از اتاق های کوچک محدود شده اند، سعی می کنند داستان های خود را روایت کنند و شکست می خورند؛ و سپس هر راوی به عنوان نام مستعار و هر داستان به عنوان توجیه دیگری آشکار می شود، تا جایی که با پایین کشیدن تمام آفرینش های اولیهٔ بکت روی سرِ ناموجودش، تنها صدای مجسم ندیدهٔ ننامیدنی باقی می ماند.» ” به این ترتیب، به گفتهٔ گابریل جوزفوویچی، «سه گانهٔ بکت ما را به ادبیات شفاهی، به هنری صادق تر و فوری تر از رمان بازمی گرداند.» ” بیشتر از هر جای دیگری در سه گانه، مضامین «ننامیدنی» صراحتاً معنوی هستند و به جست وجوی خویشتن، معنای هستی و علت و توقف رنج می پردازند.
… حالا به سویم بازمی گردد، این اصلاً چه می تواند باشد، و اصلاً از کجا می تواند بیاید، چون این جا همه چیز ساکت است، و دیوارها ضخیم، و چگونه از عهده برمی آیم، بدون آن که گوشی را متعلق به خودم احساس کنم، یا سری، یا بدنی، یا روحی را، چگونه از عهده برآیم، برای انجام چه کاری، چگونه از عهده برآیم، واضح نیست، عزیز عزیز، تو می گویی واضح نیست، چیزی لازم است تا این را واضح کند، جست وجو می کنم، آنچه لازم است، تا همه چیز واضح شود، همیشه در جست وجوی چیزی ام، در انتها خسته کننده می شود، و این فقط تازه اول کار است، چگونه از عهده برآیم، تحت چنین شرایطی، برای انجام آنچه دارم انجام می دهم، چه دارم می کنم، باید بفهمم چه کاری دارم انجام می دهم، به من بگو مشغول انجام چه کاری هستی و من ازت می پرسم این چگونه ممکن می شود، می شنوم، می گویی می شنوم، و آنچه در جست وجویش هستم، دروغ است، در جست وجوی چیزی نیستم، دیگر هیچ…
منبع: ویکی پدیا