معجزه گر خاموش

«بیا و با من پرواز کن…
می توانیم به فراسوی جهالت گام بگذاریم، می توانیم خود را موجوداتی هوشمند با مهارت و برتر ببینیم، می توانیم پرواز (آزادی) را بیاموزیم.
آموختن پرواز (آزادی) بها دارد و کسی که پرواز را بیاموزد، افسوس بهای آن را نمی خورد.
از میان میلیون ها انسان تعداد خیلی انگشت شماری پیدا می شود که راه پرواز را بجوید!
یکنواختی؛ ترس و خشم دلیل کوتاهی عمر ماست. با بیرون انداختن این پندارها از ذهن، عمر طولانی و مسرت بخشی برای خود رقم خواهیم زد.
بیشتر ما از جهانی به جهانی دیگر شبیهِ آن رفتیم و از یاد بردیم از کجا آمده ایم و اهمیتی هم ندادیم چه جهانی را در پیش داریم…
می توانی تصور کنی پیش از آنکه برای نخستین بار به این اندیشه برسیم که جز زیستن؛ خوردن؛ جنگیدن و یا قدرت یافتن در دنیا هدفی بالاتر وجود دارد؛ چند زندگی را پشت سر گذاشته ایم؟!
صد زندگی را… هزار زندگی را..؟!
آنگاه صد سالِ دیگر تا بفهمیم چیزی به نام کمال (پرواز) وجود دارد و باز هم صد زندگی دیگر تا به این برسیم که هدف از زندگی، یافتنِ آن کمال و متجلّی کردن آن است.
منبع: متن کتاب