مشت های گره کرده

شعر(فردا، فردا)شهرهایی را به یاد می آورم که هرگز ندیده امونیزِ نقره فام،لنینگراد با مناره های شکلات پیچ اش.دیری نمی پاید که امپرسیونیست های پاریسدرخشش آفتاب را از سایه ها بیرون خواهند کشید.آه!و کوچه های چونان مارِ از چنبره رهاشده یِ حیدرآباد.دل سپردنِ به یک افق تنگ چشمی و انزواست.دیده ات را می بندد وتجربه ات را خُرد می کند.روح مشتاق است، خاطر اماآلوده.تن، زیر خرده نان های خیس و نم زدهخود را تلف می کند.جهان بینی با مجلات گسترش می یابد.جهان بیرون از درب خانه است، اماچه دردناک است ایستادن بر پله ای سرد، کنارچمدان هایتهنگام که سپیده دمدیوارهای آجری را هم رنگ رُزها سرخ فام می کندو پیش از آنکه پشیمانی فرابرسد،تاکسی ات سرمی رسد و با نوایی تُرا صدا می زند،و چون نعش کش، بر لبهٔ پیاده رو توقف می کند . . . و تو سوار می شوی.
منبع: ویکی پدیا