عزاداران بیل

«کتاب عزاداران بیل» مشتمل است بر هشت قصه از اهالی دهی به نام بیل. در «قصة هشتم»، زندگی و ترک دیار مشهدی اسلام، تنها گاری چی و ساززن ده به تصویر کشیده شده است. راوی مردی مهربان بود که با یک اسب و بز و یک گاری و ساز به تنهایی زندگی می کرد. روزی از ده سیدآبادی دو نفر از طرف شاه تقی به دنبال او می آیند تا در روز عروسی پسرش ساز بزند و آواز بخواند و مشهدی اسلام با اجازة کدخدا می رود و پسر مشهدی صفر، که مردی پست بود نیز به همراه او می رود. در شب عروسی مشهدی اسلام ساز می زند و می خواند. در فرصتی که مشهدی اسلام برای دیدن اسب بیمار مشهدی رقیه، زنی بیوه که قسم خورده بود ازدواج نکند، می رود، دو مرد سیدآبادی و پسر مشهدی صفر در حالی که شاهد این ماجرا بودند، داستان را به گونه ای دیگر می سازند و پسر مشهدی صفر آن را به گونه ای برای اهل بیل تعریف می کند و باعث رسوایی مشهدی اسلام می گردد. مشهدی اسلام که به ده برمی گردد اتفاقی صحبت های اهالی را می شنود. او لباس عزاداری می پوشد و خانة خود را گل می گیرد و ساز خود را برداشته و ده بیل را ترک می کند و به شهر می رود و در پیاد ه روهای شهر مشغول ساززدن می شود.