دل تاریکی

کتاب دل تاریکی اثر جوزف کنراد رمانی کوتاه است که آن را مهم ترین رمان کوتاه قرن بیستم می دانند. این رمان ابتدا در سال 1899 در مجله ی بلک وود در سه قسمت منتشر شد و بعد همراه چند داستان دیگر کنراد در کتابی به نام جوانی به چاپ رسید. نویسنده این رمان را به انگلیسی نوشته که سومین زبان اوست. داستان این کتاب درباره ی ملوان جوانی به نام مارلو است که از کودکی شیفته ی رودی بزرگ در منطقه ای کاوش نشده در آفریقا بود. سال ها بعد شرکتی که مشغول کاوش در آن منطقه است، مارلو را با سمت فرمانده ی یک کشتی حمل عاج به دل آن منطقه می فرستد و از اینجاست که سفر پررمزوراز مارلو شروع می شود.
خود کنراد در سال 1890 در 32 سالگی به عنوان فرمانده ی دوم یک شرکت تجاری به کنگو سفر کرد و منتقدان معتقدند همین سفر دریایی به او در نوشتن این رمان کمک کرده است. آن ها بر این باورند که کنراد بسیاری از توصیفات را از تجربیات واقعی اش گرفته و دقیقا نقطه ی قوت این کتاب همان ارائه ی ظریف جزئیات سفر است.
نویسنده این کتاب را در اواخر قرن نوزدهم نوشت؛ زمانی که کشورهای استعمارگر به بهانه های واهی مثل ترویج تمدن، ثروت های بومیان آفریقا را غارت می کردند. این کتاب را علاوه بر یک سفر دریایی می توان سفری به عمق باطن انسان دانست. نویسنده در این کتاب به زیبایی در قالب داستان مسائلی همچون شرارت های بشر و مختار بودنش بین انتخاب خیر و شر را به تصویر کشیده است. برخی معتقدند فیلم اینک آخرالزمان فرانسیس فوردکاپولا با آن که در ویتنام رخ می دهد، نگاهی به این کتاب داشته و درواقع اقتباس از آن است.
کتاب دل تاریکی به کوشش صالح حسینی به فارسی ترجمه شده است. در بخشی از متن کتاب آمده است: «همین که مرا دید بنا کرد به گفتن. توی راه خیلی معطل کرده ای. دیگر درنگ جایز نبود. ناچار شدم بدون تو شروع کنم. به قرارگاه های بالادست رودخانه باید کمک می رساندم. دیگر از بس تأخیر شده که نمی دانم کی زنده است و کی مرده و آنجا چطوری سرمی کنند و چه و چه. به توضیحات من وقعی نمی گذاشت، و در حالی که با لوله ی لاک و مهر بازی می کرد، چند بار تکرار کرد که اوضاع خیلی وخیم، خیلی وخیم است.»
منبع: وب سایت نشر نیلوفر