پژوهش های دانشگاهی از فقدان بزرگ محصور شدن مطالعات ادبی در درون خویش رنج می برند که حاصل آن تنزل ادبیات به فرم و فاصله گرفتن از قابلیت های پژوهشی آثار ادبی است. ادبیات و نگارگری می تواند باب بحث های تازه ای را در این زمینه بگشاید.

نوشتار حاضر کوششی است برای بررسی درباره چند و چون کاربرد خورشید در شاهنامه. نگارنده کوشش کرده تا با نگاهی برخاسته از پرسش گری دانش مدار خود، چرایی این کاربرد را بررسی کند و نشان دهد که پدیداری خورشید و روز و شب در داستان های شاهنامه بر چه شالوده ای استوار است.

این اثر سترگ، افزون بر فراهم آوردن زمینه های گسترش حماسه سرایی در ایران، در انواع هنرهای نگارگری، خوشنویسی، کتاب آرایی، هنرهای نمایشی، کاشی کاری و برخی از دیگر هنرهای ایرانی جلوه و بروز یافته است.