گزینه ی اشعار جواد مجابی

بذری که کاشته بودی
پر از آواز محال گشته و پرندگان جمال
ریشه ها، در استخوان نیاکان محکم
شاخه هایم، مشوش
جاده های دنیا را امتداد می دهند.
این جایم و هرجا
چنان که نور و هوا
برمجال هوس هایم، فرمان روا.
در ماورا
شهری از کلان سالی و هیاکل فرتوت
غصه های کدام نازنین
فروکشیدشان بدین گسسته اندامی و سکوت؟
حیاط های پرخنیا و پایکوبی و دست افشانی
آنک! مسخر گل های خطمی و صف کبود تابوت
کمتر از چهل سال از آن صاعقه
بیش از چهل سده آدمیزادگان
رانده شدند به زهدان مادران
که هیچ جای امنی نیافتند جز آن.
منبع: متن کتاب