نون و القلم

ر شهری از شهرهای ایران قدیم دو میرزا بنویس زندگی می کردند. یکی جلوی مسجد جامع بساط می کرد و دیگری که دستش به دهانش می رسید حجره ای داشت و گاهی دعانویسی هم می کرد. این دو با اینکه رغیب بودند اما می شد گفت که رفیق هم بودند. تا اینکه در شهر فرقه ای از درویشان شکل گرفت که با آیین خاص عضو می پذیرفتند. درویشان موفق شدند حاکم را بیرون بیندازند و به مردم قول زندگی سعادتمندانه جدیدی دادند. اما این تغییر حکومت، هرج و مرج مخصوص به خود را به دنبال داشت. آیا واقعا حاکم ساکت می نشیند و تماشا می کند؟ آیا این فرقه واقعا دنبال سعادت مردم شهر است؟
منبع: گودریدز