مسافران

مسافران دهمین فیلمِ بهرام بیضایی (هشتمین فیلمِ بلندِ سینماییش) است که سالِ ۱۳۶۹ و ۱۳۷۰ ساخته شد؛ و سالِ بعد کتابِ فیلم نامه اش، که نوشتهٔ فیلم ساز است، چاپ شد. بیضایی تا ده سال پس از مسافران فیلمِ بلند نساخت.مهتاب، خواهرِ ماهرخ، همراهِ شوهر و دو پسرِ خردسالش با یک سواریِ کرایه از شمالِ ایران به سوی تهران راه می افتند تا آینهٔ موروثیِ نوعروسِ خانواده را به جشنِ عروسیِ ماهرخ برسانند. در راه زنی روستایی با ایشان هم سفر می شود؛ و سپس همگی در تصادف با یک نفتکش می میرند. خبر به خانواده می رسد و عروسی به سوگواری تبدیل می شود. گزارش های پلیس اگرچه صحت تصادف و کشته شدن مسافران را نشان می دهد، نشانی از آینهٔ موروثی پیدا نمی شود. در حالی که همهٔ خانواده مرگِ مسافران را پذیرفته اند، خانم بزرگ دل به سوگ نمی سپارد و چشم به راه می ماند تا مهتاب با آینهٔ نوعروس از راه برسد. بر خلافِ خواستهٔ خانم بزرگ، سوگواری برگزار می شود و نزدیکانِ کشتگان، رانندهٔ نفتکش و شاگردش، مأموران و دیگران در مراسم شرکت می کنند؛ ولی ماهرخ با حالی پریشان با لباسِ سفیدِ عروسی پیدا می شود. میانِ واکنش های گوناگونِ حاضران ناگهان مهتاب و دیگر مردگان با آینهٔ موروثی از راه می رسند. بازتاب نور در آینه محفل آنان را غرق در روشنایی می کند. مهتاب آینه را به ماهرخ می سپارد تا عروسی برپا شود.
منبع: ویکی پدیا