غریبه ای در قصر

در اولین فرصتی که به دست آوردم، آهسته و پنهان به گوشه ای رفتم، با دست روی شانهٔ مردی سال خورده زدم که ظاهری معمولی داشت و با اشاره و آهسته از او پرسیدم «دوستِ من، می شود در حق من لطفی کنید؟ آیا شما به این تیمارستان تعلق دارید یا برای ملاقات یا کاری مثل این، این جا هستید؟»
احمقانه مرا ورانداز کرد و گفت «شادباش، سرور من.»
گفتم «کافی است. فکر می کنم شما هم بیمار هستید.»
همین طور که در فکر بودم از او دور شدم و به دنبال رهگذری که حواسش سرجایش باشد و کمی روشنم کند، چشم چرخاندم. خیلی زود شخصی را که دنبالش بودم، پیدا کردم. او را به کناری کشیدم و در گوشش گفتم «ممکن است سرنگهبان را یک دقیقه ببینم؟ فقط یک دقیقه… خواهش می کنم، اجازه دهید.» «اجازهٔ چه؟ اگر ناراحت نمی شوید مرا معذور دارید.» سپس ادامه داد و گفت که شاگردآشپز است و وقت پُرحرفی ندارد، گرچه دوست دارد در وقت دیگری با من حرف بزند و بداند لباس هایم را از کجا آورده ام. همین طور که دور می شد به کسی اشاره کرد و گفت «او که آن جاست آن قدر بی کار هست که بتواند منظور تو را برآورد و بدون شک او هم به دنبال تو می گردد.» آن شخص پسر لاغری بود با شلوار رنگیِ تنگی که او را شبیه هویج دوشاخه ای کرده بود. بقیهٔ لباسش مقداری ابریشم آبی رنگ و بند و طوق های قشنگ بود. موهای فر و بور بلندی داشت و کلاه ساتن ارغوانی اش را تا روی گوش هایش کشیده بود. ظاهراً خوش اخلاق بود و رفتارش نشان دهندهٔ خیال راحتش بود. آن قدر جالب بود که می شد قابش کرد. نزدیک آمد و با لبخند و کنجکاوی گستاخانه ای سرتاپایم را ورانداز کرد و گفت که خدمتکار است و در پی من آمده است.
گفتم «برو پی کارت، تو به درد من نمی خوری.»
منبع: متن کتاب