خسی در میقات

خَسی در میقات سفرنامه ای از جلال آل احمد است که در آن به روایت سفر حج سال ۱۳۴۳ خود می پردازد. این سفرنامه ابتدا با عنوان بَدَویَت – بدویت موتوریزه نوشته شد، اما پس از حذفیاتی، از سال ۱۳۴۵ با نام کنونی از انتشارات نیل منتشر گردید. آل احمد در این اثر، جزئیات زندگی روزمره مردم عربستان و حجاج آن دوره را با نثری خواندنی ثبت کرده است. اگرچه متن نهایی به ظاهر رویکردی مثبت به سفر حج دارد، اما بخش های حذف شده نشان می دهند که او از این سفر ناخرسند بوده است. آل احمد در نسخه اصلی، از وضعیت بهداشتی مکه و مدینه انتقاد تندی کرده و مکه را «کثافت کده ای نمودار از ظاهر و باطن مردمی که به این قبله نماز می گذارند» توصیف نموده است. به نظر می رسد تجربه نامطلوب حج، آل احمد را از دستیابی به انگیزه دینی مورد نظرش بازداشته است. این اثر از جنبه ادبی و مستندنگاری، به ویژه در ثبت جزئیات اجتماعی و فرهنگی، کم مانند است. خسی در میقات از منتقدین غالباً نقدهای مثبتی دریافت کرد.
منبع: ویکی پدیا