زمین های نفرین شده

«هر روز صبح، سپیده دم، روزتا، دختر باتیست، از رختخواب بیرون می پرید. چشمانش از خواب همچنان سنگین بود و پس از کش آوردن بازوها و پیچ وتاب ملیحانه ای که تمام بدن بلوندش را می لرزاند، درِ خانه را باز می کرد.
قرقرهٔ چاه غیژغیژ می کرد، سگ کوچولوی زشتی که شب را بیرون از خانه سپری کرده بود، نزدیک دامنش می پرید و از خوشحالی پارس می کرد و روزتا، در پرتو آخرین نور ستارگان، یک سطل آب سرد از آن سوراخ گرد و تاریک که تاج پیچک انبوهی داشت بیرون می آورد و روی صورت و دستانش می ریخت.
پس از آن، زیر نور شمع، خانه را برای سفر به والنسیا ترک می کرد.
مادر بدون دیدنش از روی تخت با انواع واقسام پیشنهادها او را دنبال می کرد. می توانست آنچه از شام باقی مانده بود بردارد: سه ماهی ساردینی که در قفسه پیدا می کرد کافی بود. مراقب باش که ظرف را مانند روز قبل نشکنی. آه! خرید نخ، سوزن و چند صندل برای کوچولوها را فراموش نکن. بچهٔ خراب کار!… پول در کشوی میز کوچک بود.
و درحالی که مادر در رختخواب غلت می خورد و گرمای اتاق خواب او را نوازش می کرد و قصد داشت نیم ساعت بیشتر نزدیک باتیست عظیم الجثه بخوابد که داشت با صدای بلند خروپف می کرد، روزتا به چرخیدنش در خانه ادامه داد. غذای ناچیز خود را در سبدی گذاشت، شانه ای را از میان موهای بلوندش که انگار خورشید رنگ آن را جذب کرده بود، رد کرد و دستمال را قبل از بیرون رفتن، زیر چانه اش بست. با احتیاطی لطیف به خواهر بزرگ تر نگاه کرد تا ببیند آیا بچه های کوچکی که روی زمین خوابیده بودند، همه در یک اتاق، به خوبی رویشان پوشیده شده است. آن ها پشت سرهم خوابیده بودند، از بزرگ ترین تا کوچک ترینشان، از باتیستتِ بیش از حد رشدکرده تا کودک خردسالی که هنوز به سختی می توانست حرف بزند، مثل یک ردیف از لوله های ارگ کلیسا.»
منبع: متن کتاب