بی پایانی

«چراغو اصلش لنجانی نبوده. جعفربیگ از یکی از سفرهایش به سیستان او را برای بچه پایی می آورد. اسمش هم در اصل چراغعلی نبوده. چیزی بوده تو مایه های جینگو که لنجانی ها فی الفور عوضش می کنند و می گذارند چراغعلی و کم کم صدایش می زنند چراغو. در واقع جعفربیگ چراغو را برای رتق وفتقِ امورِ تک پسرش شاهرخ بیگ که آن زمان پنج سال داشته از سیستان می آورد. این هم یکی از آن رسم های عجیب وغریب بیگ ها و خان ها بوده. اما برخلاف همهٔ خان ها و بیگ ها، که با بچه پون شان مثل سگ شان تا می کردند، شاهرخ بیگ و چراغو از لحظه ای که در عالم بچگی همدیگر را می بینند می شوند یار و هم دمِ هم. البته حرف وحدیث دربارهٔ رابطهٔ آن دو فراوان بوده و هست. بعضی حتی اعتقاد دارند جعفربیگ به این دلیل چراغو را اخته کرده بوده که کارِ رابطهٔ مشکوک پسرش شاهرخ بیگ را با نوکرش چراغو یکسره کند که موفق نمی شود. البته شاهرخ بیگ از اولش هم غیرعادی بوده. از آن بچه های خیالاتی که لنجانی ها به احترام بیگ بودنش به او می گفتند خیالاتی، وگرنه آدم مجنونی بوده. نه از آن مجنون ها که نیاز باشد ببرندشان دیوانه خانه یا غل وزنجیرشان کنند، نه. از قضا بچهٔ درس خوانی بوده. دانشگاه هم رفته. آن هم کِی؟ زمانی که گویا فقط تهران دانشگاه داشته و حتی خان ها بچه های شان را به دانشگاه نمی فرستادند. چراغو هم سرجهازی اش بوده. چهار سال با همین چراغو تهران بوده به بهانهٔ دانشگاه و حتی یکی دوبار که به فرنگ می رود هم او را با خودش می برد. جعفربیگ که مثل اجدادش همیشه یک گام از خان ها جلوتر بوده شاهرخ بیگ را می فرستد تهران تا درس دکتری یا مهندسی بخواند. البته خان ها دانشگاه را بهانه می دانند: جعفربیگ پسرش را برای معالجه فرستاده تهران یا حتی فرنگ، وگرنه شاهرخ بیگی که بعدِ چهار سال از تهران برگشته هیچ توفیری با شاهرخ بیگِ چهار سال قبل نداشته؛ همان جور خیالاتی و همان جور امردطور.»
منبع: متن کتاب