کارکردهای سیاسی و هویتی موزه هنرهای معاصر

موزه هنرهای معاصر تهران قرار بود از سه قابلیت اساسی برخوردار باشد نخست ایفای نقشی هویّتی، دوّم اعطای مشروعیت به دولت و نهایتاً پاسخ گویی به نیازها و انتظارات مطرح شده از سوی هنرمندان تجسّمی کشور. همچنین این موزه می بایست مرکزی می شد الهام بخشِ هنرمندان و مشوقی برای برقراری پیوند میان هنر معاصر و سنّت های هنری ایرانی. هنگام گشایش موزه در ۲۱ مهر ۱۳۵۶روشن شد که موزه نه هیچکدام از قابلیت های فوق الذکر را داراست و نه عهده دار مسئولیت هایی گشته که برایش تعیین شده بود. این انحراف از مسیر، موزه هنرهای معاصر را هم از چشم هنرمندان تجسمی معاصری انداخت که سال ها در انتظار گشایش چنین موزه ای بودند و هم بعدها باعث شد انقلابیونی که در سال ۱۳۵۷ قدرت را در کشور به دست گرفتند، نسبت به کارکردهای هویتی و سیاسیِ آن با سوءظن بنگرند. گذار از تجارب گوناگون، وقوع تغییراتی مهم در ساختار دیوانسالاری فرهنگی و در حوزه نظری در مورد هنر مدرن لازم بود تا نهایتاً از آغاز دهه ۱۳۷۰ این موزه رفته رفته به جایگاهی دست یابد در خورِ یک موزه هنرهای معاصر. جایگاهی که در اوایل دهه بعد تثبیت شد و از آن پس، علیرغم تغییرات سیاسی در کشور همچنان محفوظ ماند.
منبع: وب سایت نشر شیرازه