ادیپ: میل آتشین کودک

نه داستانی عاشقانه و نه داستان احساسات؛ ادیپ، بیش از هر چیز، تجربۀ میل مفرطی است که کودک نسبت به والدینش از سر می گذراند: آتشی که در جان کودک می افتد و تا آخرین نفس هایش در او زبانه می کشد. این آتش فشان ادیپی پس از شکل گیری در کودکی و تشدید در نوجوانی هرگز به طور کامل خاموش نمی شود. بعدها، در بزرگسالی، سر هر بزنگاه پرتنش، به هنگام هر نزاع عاطفی، از نو فوران می کند. خوان ـ داوید نازیو، یکی از شاگردان برجستۀ ژاک لاکانِ پرآوازه، در کتاب کوتاه ادیپ: میل آتشین کودک، از راه تمایزگذاری بین «ادیپِ پسر» و «ادیپِ دختر»، بحث های گیرا پیرامون «عقدۀ ادیپ» به طور عام و ارائۀ گزیده هایی از متون فروید و لاکان، «عقدۀ ادیپ» را به منزلۀ افسانه ای مربوط به خاستگاه هویت جنسی مان در مقام مرد یا زن و نیز خاستگاه رنج روان نژندانه مان شرح می دهد.
منبع: پشت کتاب