باغ آلبالو

“باغ آلبالو” آخرین نمایش نامه ی “آنتوان چخوف” ـ نویسنده ی روسی ـ در چهار پرده است. در این نمایش نامه مانند اغلب درام ها و کمدی های چخوف، تقریبا حادثه ای روی نمی دهد: کشاکشی در کار نیست؛ محور اصلی باغ آلبالو است؛ بوستان سحرآمیزی که بر اثر مقتضیات بی رحمانه ی زندگی جدید که مبتنی بر معامله گری است باید از بین برود. بانو گیربوف آندریونا رانوسکایا”، مالک باغ، پس از این که مدتی در خارج به سر برده و دل داده اش او را از هستی ساقط کرده است به خانه بازمی گردد. ملک بابت بدهی ها به مزایده گذاشته می شود و این امر بر همه ی شخصیت ها فشار می آورد که از آن جمله اند: گایف، برادر لیوبوف، آینا، واریا و دو دخترش (که دومی دخترخوانده ی اوست)، هم چنین بر دوستانی که با این خانواده زندگی می کنند یا رفت و آمد دارند. همگی دست خوش فشار نگرانی ها یا امیدواری های خاص خویشتن اند. با این همه یکی بیرون از این دایره به سر می برد. او “لوپاخین تاجر” است که واریا دل باخته ی اوست و او هم به ظاهر قصد ازدواج با واریا را دارد. لوپاخین خطاب به بقیه توصیه می کند که ملک و باغ آلبالو را که در حاشیه ی راه آهن است به بخش های کوچک تقسیم و در آن ویلاسازی کنند که در این صورت وضع مالی شان بهبود می یابد، اما در ذهن همه ی کسانی که در زیر سایه ی باغ آلبالو به سر می برند، حتی تصور تخریب آن پوچ و بی معنی به نظر می رسد. سرانجام لوپاخین خود باغ را می خرد و به حساب خود دست به کاری می زند که بیهوده به دوستان پیشنهاد کرده بود. نمایش نامه با تخلیه ی خانواده پایان می گیرد و هریک به سوی زندگی تازه ای روان می شوند. در این میان صدای تبر از انداختن نخستین درخت آلبالو خبر می دهد.