بازی سفید

مردی بی آنکه مقصد را بداند، رانندگی می کند. به چپ و راست می پیچد و سرانجام از جاده ای بیراهه ، وارد جنگلی می شود. او تا زمانی که ماشین در گل گیر نمی کند، نمی ایستد و پس از آن نمی تواند به جلو یا عقب حرکت کند. برف می بارد، هوا تاریک و سرد می شود اما مرد به جای رفتن به دنبال کمک، در مسیر جنگل قدم می زند؛ با اینکه هوا آن قدر تاریک شده که به سختی می تواند چیزی را در میان درختان ببیند و با اینکه فکر می کند این کار حماقت است.
«همه چیز به طرزی غریب تاریک شده است. می ایستم و به روبه رو می نگرم. به سیاهی. سیاهی محض و خالص. انگار هیچ چیز در جهان نیست، جز تاریکی. به بالا نگاه می کنم. رو به آسمان. آسمانی سیاه، بی ستاره و ساکت. در دلِ جنگلی تاریک، زیر آسمانی سیاه ایستاده ام. خاموش. و به هیچ گوش می دهم. اما شاید این فقط نوعی تعبیر گفتاری باشد. و اگر چیزی باشد که الآن باید از آن دوری کنم، همین تعبیرها و استعاره هاست. این تاریکی مرا می ترساند.»
منبع: منبع: متن کتاب