درباره پادشاه به همراه ضمائمی از جامع الهیات، شرح کتاب جمل و درباره حکومت بر یهودیان

سیاست به عنوان دانشی مستقل تا پیش از سدۀ سیزدهم ناشناخته نبود، اما این تأثیر مستقیم اندیشۀ ارسطو بود که نظریۀ سیاسی سده های میانه را به پختگی رساند و عناصری از طبیعی گرایی اجتماعی را وارد اندیشۀ سیاسی سده های میانه کرد. برای نخستین بار از زمان سقوط امپراتوری روم، اندیشمندان مسیحی در غرب با این نظام فکری روبه رو شدند که اجتماع سیاسی، فی حدذاته، دارای اصالت است و باید «طبیعی» فرض شود؛ چون ضرورت تأسیس اجتماع را می توان از اصلی تجربی، نه الهی، استخراج کرد. طبق رأی ارسطو، آدمی تنها با مشارکت در اجتماع «مدنی»، و نه «امت عیسوی»، می توانست در زندگیِ خیر به طور کامل مشارکت داشته باشد. این مسئله نگرانی برخی متألهان راست آیین را به دنبال داشت و این پرسش خاطر ایشان را بی دغدغه نگذاشت که آیا اساساً ممکن است اندیشۀ مدنیِ ارسطو را با راست آیینیِ دین مسیح جمع کرد؟ این مسئله ای است که توماس آکوئینی برای حل آن کوشیده است.
منبع: وب سایت نشر کرگدن