گزیده اشعار حسین منزوی

منزوى چندان در قید و بند حفظ ظاهر نبود، وقتى محمدعلى بهمنى دوست شاعرش زبان به نصیحت دوستانه اى مى گشاید شاید او اندكى متنبه شده و به راه آید، به وى پاسخى رندانه مى دهد: «در نیم قرن دیگر، حتى زودتر، هیچ كس نمى پرسد منزوى یا بهمنى چگونه زندگى مى كرد، سیر بود یا گرسنه، تنها به شعر ما نگاه مى كنند.» شعر منزوى برآمده از نحوه سلوك او با زندگى بود، جوشیده از عواطف و احساسات رقیق، همان هایى كه رشته زندگى اش را از هم گسیخت. شعر كمتر شاعرى به حد حسین منزوى ناشى از دغدغه ها و فراز و فرودهاى زیستى شاعر است، زندگى اش سلسله اى از ناكامى ها و نامرادى ها است و همواره درگیر روزمرگى هاى جارى زندگى بود، اما دغدغه اصلى اش یعنى خلق آثارى ماندگار هیچ گاه از ذهنش حتى در اوج درماندگى ها به در نرفت. تصویرى كه به ویژه در سالیان پایانى عمرش از او در ذهن ها مانده، مردى آشفته حال و پریشان و از هم گسیخته بود كه هیچ قرابتى با وجه هنرمندانه او نداشت، بهترین وصف حالش از زبان خودش مى باشد :
مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من كه جز ملال نصیبى نمى برید از من
زمین سوخته ام. ناامید و بى بركت كه جز مراتع نفرت نمى چرید از من
منبع: وب سایت نشر آفرینش