زنده بگور

نفسم پس می رود از چشم هایم اشک می ریزد دهانم بد مزه است سرم گیج می خورد قلبم گرفته تنم خسته، کوفته، شل بدون اراده در رختخواب افتاده ام. بازوهایم از سوزن انژکسیون سوراخ است.
رختخواب بوی عرق و بوی تب می دهد به ساعتی که روی میز کوچک بغل رختخواب گذاشته شده نگاه می کنم ساعت ده روز یکشنبه است. سقف اطاق را می نگرم که چراغ برق میان آن آویخته دور اطاق را نگاه می کنم، کاغذ دیوار گل و بته سرخ و پشت گلی دارد فاصله به فاصله آن دو مرغ سیاه که جلو یکدیگر روی شاخه نشسته اند یکی از آنها تکش را باز کرده مثل اینست که با دیگری گفتگو می کند. این نقش مرا از جا در می کند نمی دانم چرا از هر طرف که غلت می زنم جلو چشمم است روی میز اطاق پر از شیشه فتیله و جعبه دواست بوی الکل سوخته بوی اطاق ناخوش در هوا پراکنده است.
منبع: منبع: متن کتاب